دوره نوزدهم/سیمرغ بلورین بهترین فیلم نصیب اثر ژانگ بیمو برای فیلم به سوی خانه

در دوره نوزدهم، سینمای ایران در ادامه روند سیاست زدگی خود به عرضه آثاری همانند پارتی (سامان (مقدم) و نیمه پنهان ” (تهمینه میلانی دست زد که سیاست را در شکلی تصنعی و سطحی به داستان خود تزریق کرده بودند. همچنین موج فیلمهای جوان پسند نیز درصد قابل توجهی از فیلمهای جشنواره را اشغال کرده بود که از جمله آنها می توان به دو فیلم “آبی” (حمید لبخنده) و “دختری به نام تندر (حمیدرضا آشتیانی پور) اشاره کرد مجید مجیدی نیز در پاران قصه ای عاشقانه را روایت کرد که کمی مطول و خسته کننده به نظر میرسید اما سک گشی” بهرام بیضایی که پرسر و صداترین فیلم جشنواره بود با القابی غیر مستقیم، ارجاعات آشکار و فراوان وی به مضامین سیاسی و اجتماعی را مطرح مینمود و توانست جایزه ویژه مخاطبان را از آن خود کرد زیر نور ماه سید رضا میرکریمی از جمله فیلم‌هایی بود که با محور قرار دادن داستان یک طلبه توانست نگاهها را به سوی خود جلب و جایزه ویژه هیات داوران را از آن خود سازد «باران جوایز بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را در بخش مسابقه سینمایی ایران به دست آورد و این در حالی بود که همایون اسعدیان نیز برای آخر بازی دیپلم افتخار بهترین کارگردانی را دریافت کرد بهرام بیضایی تنها در رشته فیلمنامه گوی رقابت را از مجیدی ربود. با این حال مژده شمسایی در بخش مسابقه بین الملل توانست جایزه بهترین بازیگر را برای فیلم سگ کشی به ارمغان بیاورد. در بخش مسابقه بین الملل مجیدی برای فیلم “باران” جایزه بهترین کارگردانی را دریافت کرد اما سیمرغ بلورین بهترین فیلم نصیب اثر ژانگ بیمو به سوی خانه شد. نکته حاشیه ای و پر سر و صدای این دوره از جشنواره جلسه مطبوعاتی فیلم موج مرده ابراهیم حاتمی کیا بود که به دلیل اختلاف با تهیه کننده نگاتیوهای بریده شده از فیلمش را به نشانه اعتراض به سانسور فیلم از سوی تهیه کننده در مقابل دیدگان منتقدان و نویسندگان مطبوعات به معرض نمایش گذاشت و از برخی کج فهمی‌ها و یکسونگری‌ها گلایه کرد.